|
Bilâl Mardinwrote:
Asl-ı hüzün...
Aslı hüzündür yaşamın gerisi yalancı bir yüz gerilmesi buna"gülmek"diyorlar ki ben gülmeyi yüzünde kaybettim oysa gamzelerinin her birinden diğerine bir cenneti katetmekti sana nazarım ne zaman düğümlense genzim o bildik yangınıyla kaçak tütünün işte böyle oturup ikimize birden çığlığı dinmeyen ağıtlar yazarım... ne yana dönsem uzun ve sıska bir matem gibi uzuyorum uzayan kaldırımları boyunca kendilisi olmadığım bir şehirde Susamışım adamakıllı akla ziyandır her merhabalaştığım dost damlası hayata ziyan ecel ikramı bir kâse zehirde... Yitik bir imzayım metruk raflarda tozlanan kocaman dosyalar içre çürümeye terkedilmiş dosta yazılan mektuplardan bir nüshanın izbe kırışığında Kaybolmuşum besbelli gidişinin ardından başındaki yazmanın motifinden kurtulan bir boncuk küçüklüğünde aksetmiyorum hüznüme yansıyan yıldızları bu denli ağlamaklı ayışığında... Bul beni ömrünce aradığın yetmesin bul beni varsın ağlar yanın beni hiç bir acının yüzü suyu hürmetine affetmesin.... Bul beni!... bulunduğum yerde bulunmaz belası oldum belaya doymaz başımın kurtar beni ellerimle boğazlanmaktan!... yoksa altından kalkamazsın bunca vebal ağırlığının naaşımın... Bilâl Mardin
5 days ago
|
